|
Nederland 2e op enerverende WK-dag: zinderende races tijdens WK finale langbaan voor landenteams De Finale van het Wereldkampioenschap voor Landenteams bleek is zeer goed verlopen met mooi weer en ongeveer 4000 zeer tevreden toeschouwers die baansport op zeer hoog niveau zagen zoals het zelden in Nederland wordt vertoond. De baan die er perfect bijlag maakte spectaculaire races mogelijk. De zes landenteams waren zeer aan elkaar gewaagd, dat ook bleek uit de drie finales waarin de onderlinge verschillen telkens slechts één punt bedroegen. Na afloop ontving de organisatie lovende kritieken van media, coureurs en officials, dit alles maakt het tot een zeer geslaagd evenement. Eenrum heeft daarmee zijn goede naam binnen de motorsport wederom bewezen en zal ook in de toekomst in aanmerking blijven komen voor belangrijke EK- en WK-races.
Reeds om 08.00u begonnen de trainingen, de dag begon goed, de baan was ‘s ochtends nog wat glad, maar het was al duidelijk dat de zeer goed was geprepareerd. De trainingen verliepen soepel en vlot.  Gerd Riss De series In serie 1 moest Nederland meteen aantreden tegen Finland. Theo Pijper kwam prima uit de startblokken, ook Jannick de Jong lag in goede positie, helaas viel Dirk Fabriek uit (losgesloten carburateur). Toch meteen 9 punten de daarmee zetten Nederland meteen de toon. In serie 2 was het Frankrijk tegen Tsjechië, de gebroeders Tressarieu werden één en twee, dit klinkt overigens eenvoudiger dan het was want ze moesten eerst nog voorbij aan Ondrasik en Wolff. In serie 3 was het Duitsland tegen Groot-Brittannië, er werd close geracet met hoge snelheden. In de 4e serie deed Groot-Brittannië goede zaken door de eerste drie plaatsen tegen de Finnen te bezetten. In de volgende serie moest Duitsland aantreden tegen Tsjechië, waarbij vooraf gedacht werd dat Duitsland de volle buit zou pakken, echter Wolff reed zowel Speiser als Kröger voorbij, zodat de Duisters het met ‘slechts 8 punten moesten doen. Vervolgens was het Nederland tegen Frankrijk, dat vooraf niet tot de favorieten was gerekend maar ze zaten er bijzonder goed bij. Fabriek finishte voor de controlerende Pijper, De Jong pakte 1 punt, in deze serie deed Nederland goede zaken. Daarna was het Frankrijk tegen Duitsland, dit zou één van de meest spectaculaire races van de dag worden waarbij Riss deze serie won, voor Stephane en Mathieu Tressarieu die in deze serie veel risico namen. Vervolgens trof Nederland Groot-Brittannië, vooraf ingeschat als een spannende heat. Hurry pakte kopstart, maar zowel Pijper als Fabriek gingen hem op spectaculaire wijze voorbij. Wederom 10 punten voor Nederland. Na drie series stond Nederland bovenaan met 29 punten, voor Duitsland (25), Groot-Brittannië (23), Frankrijk (20) , Finland (20) en Tsjechië (16 punten). Nederland lag dus goed op koers op weg naar de A-finale, maar er waren nog 2 series te verrijden. In de volgende serie pakte Nederland de plaatsen 1, 2 en 3 tegen de Tsjechen, hierdoor had Nederland nog maar één punt nodig in de laatste serie om zich te plaatsen voor de A-Finale. Vervolgens was het Duitsland tegen Finland, ondanks dat de Duitsers de volle buit scoorden, hadden ze moeite om Kylmakorpi en de verrassende Mustonen passeren, Kröger wist hen pas in de laatste bocht te passeren, wederom een mooie serie. In de 12e serie kwam Frankrijk uit tegen Groot-Brittannië, de gebroeders Tressarieu scoorden hier de volle buit na zware gevechten met Hurry en Hall. Serie 13, Tsjechië tegen Groot-Brittannie, een herboren Schneiderwind ging het hele veld voorbij, dit was een fraaie serie met veel inhaalacties.. Langzaam werd toegewerkt naar de laatste series. Serie 14 werd en prooi voor Mathieu Tressarieu, waarbij Laukanen overigens lange tijd de leiding had. In de laatste serie van de dag trad Oranje aan tegen Duitsland, Nederland had de punten niet meer nodig voor de A-Finale en gingen niet helemaal tot het uiterste. Daarmee was het eindresultaat van de series bekend en tevens de startopstelling voor de drie finales (waarin de punten uit de voorseries niet werden meegenomen): 1. Duitsland 47 punten 2. Nederland 46 3. Frankrijk 38 4, Groot-Brittannië 36 5. Finland 31 6. Tsjechië 27  Nederland 1 - 2 en 3 in 1 van de series
De Finales
De C-finale werd een prooi voor Tsjechië. Er werd om iedere meter gestreden, Zdenek Schneiderwind pakte de overwinning. In de C-finale behaalde Tsjechië één punt meer dan Finland, dat vooraf nog wel tot een kanshebber werd gerekend. De B-finale ging tussen Frankrijk en Groot-Brittannië, dit leverde wederom een groot spektakel op, Frankrijk stelde hierin uiteindelijk de bronzen medaille vast door als 2e en 3e te eindigen, Paul Hurry won de B-finale soeverein maar de Britten kwam net één punt tekort voor een podiumplaats. Langzaam kwam de dag tot een apotheose waarbij de A-finale, net als vorig jaar, ging tussen Nederland en Duitsland, dat de klapper van de dag moest worden en het ook werd. De Duitsers gingen goed van start en na de eerste bocht lagen de drie Duitsers voor, Theo Pijper opende als eerste de aanval en schoot door naar de derde positie. Bij het inhalen van Gerd Riss, plofte tot verbijstering van velen, helaas het motorblok. Dit was voor Fabriek hét moment om er eens goed voor te gaan zitten en hij zette de aanval in op zevenvoudig wereldkampioen Gerd Riss op een manier die het publiek angst inboezemde, uiteindelijk stootte Dirk door naar de 1e plaats in A-finale, ook De Jong deed verwoedde pogingen Riss te passeren, dat lukte ook in de volgende ronde maar helaas was er geen tijd meer om Enrico Janoscka te achterhalen. Uiteindelijk waren het de Duisters die voor de derde achtereenvolgende keer wereldkampioen werden met slechts één punt verschil op Nederland.  Team duisland in de finale voor team nederland
Eindstand:
1. Duitsland 2. Nederland 3. Frankrijk 4. Groot-Brittannië 5. Tsjechië 6. Finland De teleurstelling was groot in het Nederlandse kamp waarbij er trainen vloeiden want men was er zo dichtbij, het had vandaag kunnen/moeten gebeuren, maar motorpech van Theo Pijper kostte Nederland de wereldtitel. Toch werd het een superdag waarbij Nederland door het dramatische uitvallen van Theo Pijper net 1 punt tekort kwam voor de wereldtitel. Oranje kreeg echter van alle kanten de complimenten want ze hadden als team gestreden en uitstekende sport geboden, niet voor niets was de opluchting en vreugde bij Duitsland groot. Frankrijk eindigde toch wel verrassend derde, de Fransen konden op de harde kleibaan goed uit de voeten. De Britten, in het verleden bij EK- en WK-Finales heer en meester op de Eenrumer Droombaan moesten genoegen nemen met een vierde plaats. Tsjechië presteerde licht wisselvallig, Finland had vier sterke coureurs aan de start en door velen was hen een podiumplaats voorspeld, maar ondanks dat ze regelmatig punten scoorden, moesten zij het doen met een laatste plaats. Ook de zijspannen maakten er een mooie dag van. Na de eerste 2 series was het moeilijk te zeggen wie erin de finales zouden zitten, er werd zeer close maar fair geracet. 4 combinaties gingen rechtsreeks naar de A-finale: Team Matthijssen, Team Detz, Team Holstein en Team De Rooy. Via de B-finale wist Team Wieringa (Wehe den Hoorn) zich op hun thuisbaan te plaatsen door het winnend af te sluiten, de Franse kampioen Grenier/Rossit plaatsen zich ook voor de A-Finale. Die A-finale begon boeiend, Matthijssen had een slechte start, 3 combinatie gingen hen voor in de eerste bocht en de coureurs gingen zij aan zij in het rond. Team Matthijssen wist het hoofd echter koel te houden en gingen alledrie koppels voorbij. De Rooy/Mollema pakte de 2e plaats hoewel zij zwaar belaagd werden door Holstein/Daubert, zij vierden deze 2 plaats als een overwinning. De Fransen wisten zich knap naar een 4e plek te knokken en finishen dus net naast het podium. Uiteind hebben we ook bij de Zijspannen zeer spannende races gezien die zonder ongevallen of oponthoud verliepen. |
2009 WK finale Langbaan |
